سخن را بر دعا تا کی بوان گفتن فلان لرزد

ور از فرض محالش همچو طفلان بهر آسایش

بخوابانند در گهواره امن و امان لرزد

ردیف افتاد پس دور از قوا فی ختم کن ای دل

ز تحریک طبیعت تا درین مهد گران جنبش

تن سیماب کافتاده است دور از بطن کان لرزد

تن دشمن که اکنون می تپد بر روی خاک از تو