نظمی روان به جانب هندوستان کند

آرام بخشم اوست ولی چون برغم زر

دست آردم به جیب دلم را طپان کند

ادبار بین که بی درمی چون من از عراق

کاندر چهار رکن فصیحی که بشنود

وصف فصاحتش به دو صد داستان کند

وآن نظم مدح نکته شناسی بود که او