او را خرد ز لطف تو مرهم رسان کند

تیر قدر گهی که نهد در کمان قضا

هرجا اشاره تو بود او نشان کند

زخمی اگر ز چرخ مقوس خورد کسی

تیغ قضا دمی که کشد به هر کس قدر

افشانی آستین که بر او ترک جان کند

پس محتشم که دارد ازو صد هزار زخم