پس محتشم که دارد ازو صد هزار زخم

او را خرد ز لطف تو مرهم رسان کند

تیغ قضا دمی که کشد به هر کس قدر

افشانی آستین که بر او ترک جان کند

قطع طمع ز مرهم لطفت چسان کند

دستی ز روی مرحمتش گر نهی به دل

غم را به دل به خوشدلی جاودان کند