دستی ز روی مرحمتش گر نهی به دل

افشانی آستین که بر او ترک جان کند

پس محتشم که دارد ازو صد هزار زخم

قطع طمع ز مرهم لطفت چسان کند

غم را به دل به خوشدلی جاودان کند

تا باغبان صنع درین سبز مرغزار

ترتیب کار و بار بهار و خزان کند