تیغ قضا دمی که کشد به هر کس قدر

هرجا اشاره تو بود او نشان کند

زخمی اگر ز چرخ مقوس خورد کسی

او را خرد ز لطف تو مرهم رسان کند

افشانی آستین که بر او ترک جان کند

پس محتشم که دارد ازو صد هزار زخم

قطع طمع ز مرهم لطفت چسان کند