دولت او ز کنار آمد و آن گوی ربود

مادر دهر چو زادش به بزرگی و بهی

برخیا زاده آصف لقب اقرار نمود

بود سرگشته به میدان وزارت گوئی

ای مه بار گه افروز که هر صبح کند

آفتابت ز کمال ادب از دور سجود

از ضمیر تو چراغ شب و روز افروزند