آفتابت ز کمال ادب از دور سجود

بود سرگشته به میدان وزارت گوئی

دولت او ز کنار آمد و آن گوی ربود

ای مه بار گه افروز که هر صبح کند

از ضمیر تو چراغ شب و روز افروزند

گر نتابد مه و خورشید نباشد موجود

بود در ناصیه شان تو پیدا که خدا