گر نتابد مه و خورشید نباشد موجود

ای مه بار گه افروز که هر صبح کند

آفتابت ز کمال ادب از دور سجود

از ضمیر تو چراغ شب و روز افروزند

بود در ناصیه شان تو پیدا که خدا

کارفرمائی دوران به تو خواهد فرمود

بر در قصر وزارت فلک ار ضابطه زد