بود در ناصیه شان تو پیدا که خدا

آفتابت ز کمال ادب از دور سجود

از ضمیر تو چراغ شب و روز افروزند

گر نتابد مه و خورشید نباشد موجود

کارفرمائی دوران به تو خواهد فرمود

بر در قصر وزارت فلک ار ضابطه زد

قفل دشوار گشائی که به نام تو گشود