شبی ز آهن زنگار بسته مغفروار

ولی به چشم خرد سیم ساق چون دلبر

شبی جواهر فیضش ز افسر افتاده

ولی رسیده به زانویش از زمین گوهر

ولی به پای تحمل کشیده موزه زر

ز شام تا به دو پاس تمام آن شب بود

مرا صحیفه حالات خویش مد نظر