مرا صحیفه حالات خویش مد نظر

شبی ز آهن زنگار بسته مغفروار

ولی به پای تحمل کشیده موزه زر

ز شام تا به دو پاس تمام آن شب بود

زمان زمان به سرم از وساوس بشری

سپاه غم به صد آشوب می کشید حشر

گهی ز وسوسه بی کسی و تنهائی