سپاه غم به صد آشوب می کشید حشر

ز شام تا به دو پاس تمام آن شب بود

مرا صحیفه حالات خویش مد نظر

زمان زمان به سرم از وساوس بشری

گهی ز وسوسه بی کسی و تنهائی

چو غنچه دست من تنگ دل گریبان در

گهی ز کید اعادی دلم در اندیشه