زمان زمان به سرم از وساوس بشری

ولی به پای تحمل کشیده موزه زر

ز شام تا به دو پاس تمام آن شب بود

مرا صحیفه حالات خویش مد نظر

سپاه غم به صد آشوب می کشید حشر

گهی ز وسوسه بی کسی و تنهائی

چو غنچه دست من تنگ دل گریبان در