گذشت اول آن خواب اگرچه در غفلت

که دل فکار و جگر ریش بود جان مضطر

چو بعد از آن سپه خواب براساس حواس

گشود دست و تنم را فکند در بستر

ولی در آخر آن فیض بود بی حد و مر

چه دید دیده دل افروز عالمی که در آن

گوهر به جای حجر بود و در به جای مدر