افکنده ام ز داعیه صد جوشنت ببر

بر خرمن حیات عدو برگ ریز باد

چون تیغ شعله اش ز نیام آوری به در

بار زره بر آن تن نازک منه که من

بر لشگر خود آیت امید خوانکه زود

می آید از دعا ز قفا لشگری دگر

دشمن اگر شود به مثل کوهی از حدید