بر لشگر خود آیت امید خوانکه زود

چون تیغ شعله اش ز نیام آوری به در

بار زره بر آن تن نازک منه که من

افکنده ام ز داعیه صد جوشنت ببر

می آید از دعا ز قفا لشگری دگر

دشمن اگر شود به مثل کوهی از حدید

خواهد به خون نشست ز تیغ تو تا کمر