شد به یک چشم زدن رشک هزاران گلزار

آخر آن کلبه که زیبش ز حجر بود اکنون

بدر و گوهرش آراسته شد سقف و جدار

خشک بومی که برو چشم جهان زار گریست

این نسیم چه چمن بود که از بوالعجبی

در خزان زد به مشام دل من بوی بهار

این رحیق چه قدح بود که بر لب چو رسید