آخر آن کلبه که زیبش ز حجر بود اکنون

دور می برد به ته بخت کشیدش به کنار

دیر شد خسرو بهجت سپه انگیز ولی

زود از خیل غم و درد برآورد دمار

بدر و گوهرش آراسته شد سقف و جدار

خشک بومی که برو چشم جهان زار گریست

شد به یک چشم زدن رشک هزاران گلزار