دیر شد خسرو بهجت سپه انگیز ولی

اثری داد که نگذشت ز دردم آثار

کشتی را که به یک جذبه گرداب تعب

دور می برد به ته بخت کشیدش به کنار

زود از خیل غم و درد برآورد دمار

آخر آن کلبه که زیبش ز حجر بود اکنون

بدر و گوهرش آراسته شد سقف و جدار