اثری داد که نگذشت ز دردم آثار

ادهم واشهب پدرام شب و روز شدند

زیر ران امل از رایض صبرم رهوار

داروی صبر که بس دیر اثر بود آخر

کشتی را که به یک جذبه گرداب تعب

دور می برد به ته بخت کشیدش به کنار

دیر شد خسرو بهجت سپه انگیز ولی