کشتی را که به یک جذبه گرداب تعب

زیر ران امل از رایض صبرم رهوار

داروی صبر که بس دیر اثر بود آخر

اثری داد که نگذشت ز دردم آثار

دور می برد به ته بخت کشیدش به کنار

دیر شد خسرو بهجت سپه انگیز ولی

زود از خیل غم و درد برآورد دمار