زود از خیل غم و درد برآورد دمار

کشتی را که به یک جذبه گرداب تعب

دور می برد به ته بخت کشیدش به کنار

دیر شد خسرو بهجت سپه انگیز ولی

آخر آن کلبه که زیبش ز حجر بود اکنون

بدر و گوهرش آراسته شد سقف و جدار

خشک بومی که برو چشم جهان زار گریست