غضبش حسن بصیرت ببرد از ابصار

مهر کز سلک اناث است امیدی دارد

که به آئین کنیزان شودش آینه دار

ماه اگر برقع از آن رخ به غلط بردارد

نیست بر دامن پاک آنقدرش گرد هوس

که بر آئینه مهر از اثر هیچ غبار

لرزد از نازکی خوی لطیفش چون بید