مدارید ازین پس به گیتی امید

بر و بوم ایشان به مشت آورید

کسی کاندرین جنگ سستی کند

بکوشد که تا جان پرستی کند

که شد روم ضحاک و ما جمشید

همی گفت گریان و دل پر ز درد

دو رخساره زرد و دو لب لاژورد