همی گفت گریان و دل پر ز درد

بکوشد که تا جان پرستی کند

مدارید ازین پس به گیتی امید

که شد روم ضحاک و ما جمشید

دو رخساره زرد و دو لب لاژورد

بزرگان داننده برخاستند

همه پاسخش را بیاراستند