ای فلک این چه بهارست که از بوالعجبی

این اثر مانده که نگذاشته از من آثار

کاش صد داغ دیگر بودی و بر دل نبدی

زخم این داغ کزو جان عزیز است فکار

می نماید به من از هیات گل هیبت خار

غنچه در دیده من اخگر و گل آتش تیز

ارغوان بر سر آن شعله ریزنده شرار