خفته خواب عدم را به نماید دیدار

که مبادا فتد از هیات نرگس چشمی

به گل عارض آن شمسه خورشید عذار

گر به سیمای وی از روزن جنت حوری

تا نگوید که چه دیدم فلکش گرچه ز نو

بدهد جان ولی از وی بستاند گفتار

گر زمین حرمش از نظر نامحرم