فکند در دل الهام پذیرت جبار

حال خود عرض نمی دارد از آن رو که مباد

طبع علیا کشد از رهگذر آن آزار

یک دعا می کند اما و دعا این که ز غیب

که ز افراد بشر پیش ز فوق بشری

کیست مشغول دعایت به عشی و ابکار

وز غلامان تو آن بنده بی همتا کیست