سرای جغد هم گشت از تو معمور

همه انصار بی اعوان و انصار

چنان حفظش نمودی کز دل مور

ضمیر انورت بودی خبردار

چو گردیدی درین ویرانه معمار

گر از مرغان این گلشن مرا نیز

که جز شکر نمی ریزم ز منقار