چو گردیدی درین ویرانه معمار

چنان حفظش نمودی کز دل مور

ضمیر انورت بودی خبردار

سرای جغد هم گشت از تو معمور

گر از مرغان این گلشن مرا نیز

که جز شکر نمی ریزم ز منقار

دهی زین بیش ره در گلشن خویش