دهی زین بیش ره در گلشن خویش

چو گردیدی درین ویرانه معمار

گر از مرغان این گلشن مرا نیز

که جز شکر نمی ریزم ز منقار

شود شکرستان این طرفه گلزار

وز اوصافت چنان عالم شود پر

که بر امسال صد حسرت برد پار