شود شکرستان این طرفه گلزار

گر از مرغان این گلشن مرا نیز

که جز شکر نمی ریزم ز منقار

دهی زین بیش ره در گلشن خویش

وز اوصافت چنان عالم شود پر

که بر امسال صد حسرت برد پار

غرض کز بهر ترتیب ثنایت