نهیش به روی سیل نگون دست اگر نهد

کز مردمی سگان ویند آدمی شکار

امرش به سیر گوی زمین حکم اگر کند

بی دست و پا فتد بره از روی اضطرار

پس خم زنان رود به عقب تا به کوهسار

بر رخش گرم جوش ببین گر ندیده ای

کانسان ز اقتدار بود اژدها سوار