زیب کلام و زینت دیوان من شود

بر کشت دولت تو ز شعر است رشحه بار

مقصود ومدعای من اما ز مدح تو

اینست این که نام تو سلطان نامدار

گوش قوای مدرکه را نیز گوشوار

هر نقطه هم شود ز سوادش به هند و روم

داغ دل هزار خدیو بزرگوار