گوی زمین ز هیبت چوگان او فرار

کوه وجود خصم ز باد عمود او

چون بیستون ز تیشه فرهاد شد غبار

در گوی باختن نبود دور اگر کند

گر در مقام تربیت ذره ای شود

در دم رساندش به فلک آفتاب وار

ور التفات تقویت پشه ای کند