می دواند به حدود از دمه چون دود برگ

باز نوبت زن دی بر افق کاخ فلک

می زند نوبت من ادر که البرد هلک

باز لشگر کش برد از بغل قله کوه

باز از پرتو همسایگی شعله نار

می فرستد ز دخان تحفه سمندر به ملک

برف طراحی باغ از رشحات نمکین