الا ای نیر گیتی فروز اوج استیلا

شود نازل به غیر از خاطر او نبودش منزل

مرا کایام از قدرت زبان دهر می خواند

در انشای ثنای او به عجز خود شدم قائل

که خشت آستانت راست سقف آسمان در ظل

تو نور تربیت از ثقبه میم کمال خود

اگر بیرون فرستی ذات هر ناقص شود کامل