باشد تحرکش چو زمین تا ابد محال

گر باد عزم تو گذرد بر بلند و پست

بیرون رود سکون ز زمین نعل از خیال

دریا به لنگرش سپر خویش را به چرخ

ای برقد جلال تو تشریفها قصیر

جز عز ذوالجلال که افتاده بی زوال

بر تاج خسروی که ز اسباب سروریست