ای برقد جلال تو تشریفها قصیر

بیرون رود سکون ز زمین نعل از خیال

دریا به لنگرش سپر خویش را به چرخ

باشد تحرکش چو زمین تا ابد محال

جز عز ذوالجلال که افتاده بی زوال

بر تاج خسروی که ز اسباب سروریست

فرق توراست منت تعظیم لایزال