منت ایزد را که بر وفق مراد خویشتن

رطل مرد افکن که آمد عقل عالم را مزیل

من که چون قربانی تیغ خلیل اندر ازل

داشتم در سر که در قربانگهت کردم قتیل

زود در خیل فدائی گشتگان گشتم دخیل

وز دل پر آتشم زد چشمه مهر تو سر

آن چنان کز قعر دوزخ سر برآرد سلسبیل