خواستم منعش کنم ناگاه عقل دوربین

ناهی دلخستها زان شربت عناب فام

غیرتم زد در دل آتش کز چه باشد بی سبب

هندوی شیرین مذاق از دلبر ما تلخ کام

بانگ بر من زد که ای در نکته دانی ناتمام

هندوئی کز زیرکی و مقبلی رضوان صفت

گشته کوثر را حفیظ و کرده جنت را مقام