بانگ بر من زد که ای در نکته دانی ناتمام

غیرتم زد در دل آتش کز چه باشد بی سبب

هندوی شیرین مذاق از دلبر ما تلخ کام

خواستم منعش کنم ناگاه عقل دوربین

هندوئی کز زیرکی و مقبلی رضوان صفت

گشته کوثر را حفیظ و کرده جنت را مقام

خود نمی گوئی که خواهد بود ای ناقص خرد