حاتم طی یک گدا و خسرو چین یک غلام

مهر از بهر اجاق افروزی در مطبخت

روز تا شب می پزد سودا ولی سودای خام

هست بر درگاهت ای دریادل مالک رقاب

کم بضاعت تر ز قارون کس نماند در زمین

گر یک احسان تو یابد بر خلایق انقسام

مخزن خویش از زر انجم کند در دم تهی