می ستایندش مقیمان سپهر از احترام

چرخ اعظم را مقابل قابل دیهیم و گاه

شاه عالم را مصاحب صاحب القاب و نام

روزگارش زان محمد خواند کاندر نه حرم

می زند مانند طفل مریم از اعجاز دم

هرچه طبع مبدعش می آفریند در کلام

نژاد زد میان نظم گوئی تیغ زد