می زند مانند طفل مریم از اعجاز دم

شاه عالم را مصاحب صاحب القاب و نام

روزگارش زان محمد خواند کاندر نه حرم

می ستایندش مقیمان سپهر از احترام

هرچه طبع مبدعش می آفریند در کلام

نژاد زد میان نظم گوئی تیغ زد

ورنه چون بین المسارع منقطع شد التیام