که چون دهد به تنعم دماغ را ترطیب

سبک بهاثمری تازه می کند لب و کام

ولی ز گلشن جود شهش ز بخت زبون

نسیم لطف تمامی نمی رسد به مشام

شود ز فیض پذیرای صد هزار الهام

درین زمان که غم انگیز گشتنش می کرد

زمانه باده عیشی که ریختش درجام