شود ز فیض پذیرای صد هزار الهام

ولی ز گلشن جود شهش ز بخت زبون

نسیم لطف تمامی نمی رسد به مشام

که چون دهد به تنعم دماغ را ترطیب

درین زمان که غم انگیز گشتنش می کرد

زمانه باده عیشی که ریختش درجام

همان رحیق روان کلام مولی بود