که بود هم طرب آغاز و هم نشاط انجام

درین زمان که غم انگیز گشتنش می کرد

زمانه باده عیشی که ریختش درجام

همان رحیق روان کلام مولی بود

کلام نی که زلالی بدیع سلسله ای

طراز دوش امم گوشوار گوش گرام

زهر دوا و مصرع آن گشته از فصاحت باز