من از ستایش اشراف ملک این دیدم

ز داغ کاری خامان کشیده دامانم

رسد چو کار به این کان حجاب هم برود

چه شعله ها که برآید ز سوز پنهانم

که رفته رفته سیه گشت روی دیوانم

هنوز با دل پرداغ و سینه پردرد

زبان پر خطر خویش را نگهبانم